แ่ต่เป็นสิ่งที่มุมมองที่เกิดเมื่อเราเริ่มรู้ว่า กฎการคัดเลือกตามธรรมชาติไม่ได้จำกัดแต่ในโลกของชีววิทยา
Given some kind of copying machinery that makes lots of slightly different copies of the same information, and given that only a few of those copies survive to be copied again, an evolutionary process must occur and design will appear out of destruction. You might call it "design by death" since clever designs thrive because of the many failures that don't.
The information that is copied, varied and selected is called the replicator, and the process is well understood when applied to biology. Genes are copied, mutated and selected over and over again. Assemblages of genes are used to build vehicles that carry them around, protect them and propagate them. These vehicles - the lumbering robots, as Richard Dawkins calls them - are animals and plants, the prolific and exquisitely designed products of the first replicator.About 4 billion years after the appearance of the first replicator, something extraordinary happened. Members of one species of lumbering robot began to imitate one another. Imitation is a kind of copying, and so a new evolutionary process was born. Instead of cellular chemistry copying the order of bases on DNA, a sociable species of bipedal ape began to use its big brain to copy gestures, sounds and other behaviours. This copying might not have been very accurate, but it was enough to start a new evolutionary process. Dawkins called the new replicators "memes". A living creature, once just a vehicle of the first replicator, was now the copying machinery for the next.
อีกประมาณสี่พันล้านปีต่อมาหลังจากเกิด the first replicator มีบางสิ่งผิดประหลาดไปจากเดิมเกิดขึ้น มีสมาชิกของสายพันธ์หนึ่งเริ่มมีการเลียนแบบสมาชิกตัวอื่น โดยการเลียนแบบนี้ถือเป็นการคัดลอกรูปแบบหนึ่ง ทำให้กระบวนการวิวัฒนาการรูปแบบใหม่ได้เกิดขึ้น แทนที่การคัดลอกจะเกิดบน DNA สายพันธ์ลิงไร้หางเดินสองเท้าที่มีรูปแบบสังคมเริ่มใช้สมองขนาดใหญ่ของมันจดจำและเลียนแบบสัญลักษณ์เสียง และพฤติกรรมของลิงตัวอื่นๆ การเลียนแบบนี้อาจไม่แม่นยำมาก แต่เพียงพอที่จะทำให้เกิดกระบวนการใหม่ขึ้นมาได้ Dawkins เรียก replicator ใหม่นี้ว่า memes สิ่งมีชีวิตจากแต่ก่อนเป็นเพียงพาหนะได้กลายมาเป็นเครื่องจักรที่ใช้คัดลอกข้อมูลรูปแบบหนึ่ง
The idea of memes as a cultural analogue of genes has been much maligned, and most biologists still reject it. Yet memetics has much to offer in explaining human nature. According to meme theory, humans are radically different from all other species because we alone are meme machines.
แนวคิดเกี่ยวกับ memes เป็น วัฒนธรรม เทียบกับ genes ส่วนมากถูกพูดไปในทางที่ไม่ถูกต้อง และนักชีววิทยาส่วนมากยังคงไม่ยอมรับแนวคิดนี้ แต่ความสามารถในการจดจำสามารถช่วยอธิบายธรรมชาติของมนุษย์ได้มากขึ้น โดยหากอ้างทฤษฎีเกี่ยวกับ memes มนุษย์แตกต่างจากสัตว์อื่นมาก เพราะเราเป็น meme machines อยู่เพียงสายพันธ์เดียว
Human intelligence is not just a bit more or a bit better than other kinds of intelligence, it is something completely different, based on a new evolutionary process and a new kind of information.
ความฉลาดของมนุษย์ไม่ได้ได้ต่างจากความฉลาดรูปแบบอื่นเพียงแต่ ต่างกันตรงที่กระบวนบนข้อมูลรูปแบบใหม่
The main difference between conventional theories and memetics is this: most biologists assume that culture and language evolved because they helped humans survive and pass on their genes, and that genes retain ultimate control.So memes began to proliferate. What began as an adaptation soon became like a parasite - a new evolving entity that changed the apes and their world forever. Once memes were proliferating, individuals benefited from copying the latest and most successful ones, and then passed on any genes that helped them do so. This "memetic drive" forced their brains to get bigger and bigger, and to become adept at copying the most successful memes, eventually leading to language, art, music, ritual and religion - the successful designs of human culture.
This process was dangerous. Small brains are much more efficient if you don't have to copy anything, but once memes are around you cannot survive unless you do. So brains had to get bigger, and big brains are costly to produce, dangerous to give birth to and expensive to run.
There is also danger in what is copied. If you start copying anything at all then you might copy dangerous memes, like throwing yourself off a cliff or using up all your resources in pointless rituals. This creates an arms race between two selfish replicators - memes benefiting from brains that copy anything and everything; genes benefiting from brains that are smaller, more efficient and highly selective.
Either of these dangers might have finished our ancestors off, but they pulled through. The result was a compromise, with human brains being just about as big as our bodies could stand, and yet selective enough to avoid copying lethal memes. In the same way that parasites tend to co-evolve with their hosts to become less lethal, so memes co-evolved with us. Languages, religions, skills and fashions that began as parasites turned into symbionts. Not only do we get along with our memes now, we could not live without them.
The information that is copied, varied and selected is called the replicator, and the process is well understood when applied to biology. Genes are copied, mutated and selected over and over again. Assemblages of genes are used to build vehicles that carry them around, protect them and propagate them. These vehicles - the lumbering robots, as Richard Dawkins calls them - are animals and plants, the prolific and exquisitely designed products of the first replicator.
About 4 billion years after the appearance of the first replicator, something extraordinary happened. Members of one species of lumbering robot began to imitate one another. Imitation is a kind of copying, and so a new evolutionary process was born. Instead of cellular chemistry copying the order of bases on DNA, a sociable species of bipedal ape began to use its big brain to copy gestures, sounds and other behaviours. This copying might not have been very accurate, but it was enough to start a new evolutionary process. Dawkins called the new replicators "memes". A living creature, once just a vehicle of the first replicator, was now the copying machinery for the next.
The idea of memes as a cultural analogue of genes has been much maligned, and most biologists still reject it. Yet memetics has much to offer in explaining human nature. According to meme theory, humans are radically different from all other species because we alone are meme machines. Human intelligence is not just a bit more or a bit better than other kinds of intelligence, it is something completely different, based on a new evolutionary process and a new kind of information.
The main difference between conventional theories and memetics is this: most biologists assume that culture and language evolved because they helped humans survive and pass on their genes, and that genes retain ultimate control. Memetics challenges that assumption. Although the capacity for imitation must once have been adaptive for the apes who started it, evolution has no foresight and could not have predicted the consequences of letting loose a new evolutionary process. Nor could it have retained control of memes once they began evolving in their own right.
So memes began to proliferate. What began as an adaptation soon became like a parasite - a new evolving entity that changed the apes and their world forever. Once memes were proliferating, individuals benefited from copying the latest and most successful ones, and then passed on any genes that helped them do so. This "memetic drive" forced their brains to get bigger and bigger, and to become adept at copying the most successful memes, eventually leading to language, art, music, ritual and religion - the successful designs of human culture.
This process was dangerous. Small brains are much more efficient if you don't have to copy anything, but once memes are around you cannot survive unless you do. So brains had to get bigger, and big brains are costly to produce, dangerous to give birth to and expensive to run.
There is also danger in what is copied. If you start copying anything at all then you might copy dangerous memes, like throwing yourself off a cliff or using up all your resources in pointless rituals. This creates an arms race between two selfish replicators - memes benefiting from brains that copy anything and everything; genes benefiting from brains that are smaller, more efficient and highly selective.
Either of these dangers might have finished our ancestors off, but they pulled through. The result was a compromise, with human brains being just about as big as our bodies could stand, and yet selective enough to avoid copying lethal memes. In the same way that parasites tend to co-evolve with their hosts to become less lethal, so memes co-evolved with us. Languages, religions, skills and fashions that began as parasites turned into symbionts. Not only do we get along with our memes now, we could not live without them.
[ยังไม่เสร็จ]
| | |
text = FireGestures.getSelectedText()กำหนด gesture
dic_service ="http://dictionary.reference.com/browse/" + text
gBrowser.loadOneTab(dic_service, null, null, null, false, false);
มีโอกาสได้ดูอนิเมชัน เรื่อง “Imagining the Tenth Dimension”
ทำให้นึกไอเดียเปรียบเทียบได้อย่างหนึ่ง
ก่อนอื่นต้องให้ชินจิตนาการณ์ถึงสัตว์ในสองมิติก่อน เราจะเรียกมันว่า มนุษย์ตัวแบน
ข้อจำกัดของมนุษย์แบนคือต้องมีลำตัวติดกันเป็นก่อนเดียว ทำให้มันไม่สามารถมีระบบทางเดินอาหารได้เพราะทางเดินอาหารจะแบ่งตัวมันเป็นสองซีก
คำถามที่น่าสนใจเกี่ยวกับมนุษย์ตัวแบนก็คือ
ทางหนึ่งก็คือเรากำหนดระนาบหนึ่งที่ตัดผ่านตัวมนุษย์ แล้วโยนส่วนที่อยู่บนระนามไปบน โลกของมนุษย์ตัวแบนผลก็คือมันจะเห็นมนุษย์เป็นภาพตัด
ส่วนอีกทางคือเราโปรเจคมนุษย์ลงไปบนโลกของมนุษย์ตัวแบน ซึ่งจะทำให้มันเห็นเราเป็นรูปถ่ายใบนึง
คราวนี้ลองมาจินตนาการณ์ถึงสัตว์ในสี่มิติดูบ้าง
มิติที่สี่ในกรณีคือเวลา เราอาจจินตนาการณ์สัตว์ในสี่มิตินี้ เป็นมนุษย์ที่นำทุกช่วงเวลาตั้งแต่เกิดจนตายมาต่อกัน
กลายเป็นมนุษย์งู มนุษย์งูมองเห็นกันเองโดยรู้ความเป็นไปตั้งแต่ต้นจนจบ มันจะเห็นจุดจบของเพื่อนของมันว่าจะตายอย่างไร ณ ขณะหนึ่งและเมื่อมันเลือกตัดสินใจทำอะไรบางสิ่ง มนุษย์งูทั้งตัวนั้นก็จะเปลี่ยนรูปร่างไป
เช่นกันกันกับมนุษย์ตัวแบน เวลาเรามองสัตว์ในสี่มิติอย่างมนุษย์งู ก็สามารถมองได้สองแบบ
โดยทั่วไปเราจะมองเห็นเป็นภาคตัดของมนุษย์งู นั้นคือเราเห็นเฉพาะปัจจุบันของเราเท่านั้น
แต่บ่อยครั้ง เราก็สามารถมองเป็นรูปโปรเจคชั่นของสัตว์สี่มิติได้ ทำให้เราสามารถเลือกตัดสินใจไดเพื่อให้ได้สิ่งที่เราต้องการในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตามรูปที่เกิดจากการโปรเจคชั่นนั้นก็มีส่วนที่ถูกบังไม่สามารถมองเห็นได้ และยิ่งส่วนที่ลึกลงไปก็ยิ่งถูกเงาบังมากยิ่งขึ้น
มนุษย์มีความสามารถในการทำนาย เราศึกษาและทำความเข้าใจถึงขีดความสามารถนี้ อย่างไรก็ตามมนุษย์เคยชินและชอบที่จะมองแบบภาคตัดมากกว่า
เป็นสิ่งดีที่เราไม่รู้อนาคต มันทำให้เรายังเป็นเราอยู่
คงไม่มีใครที่ชอบทำตัวเป็นโปรแกรมที่ถูกกำหนดอินพุตไว้แล้วหรอกจริงไหม?
image from [http://www.madsci.org/~lynn/VH/sagittal.html]
ศาสตราจารย์ฟาเกะ ผู้มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น ด้านการศึกษาสัตว์โบราณ มีอยู่เคสหนึ่งน่าสนใจท่านเลยเอามาเผยแผร่ทางอินเทอร์เน็ต [http://www.fake.co.jp]
เป็นเรื่องของลิงสายพันธ์หนึ่งมีชีวิตอยู่เมื่อประมาณหนึ่งหมื่นปีก่อน
ลิงชนิดมีชื่อเรียกว่า ลิงสามส่วน ลักษณะของมันไม่ได้ต่างจากลิงในปัจจุบันนัก แต่จากหลักฐานที่พบ พบว่าลิงชนิดนี้มีความชาญฉลาดคล้ายมนุษย์ในปัจจุบัน สามารถล่าสัตว์อื่นโดยใช้หอกเป็นเครื่องมือ
ชื่อของสายพันธ์ตั้งมาจากการที่มันมีสมองแยกกันอยู่ถึงสามส่วน
ส่วนนึงเป็นสมองหลักทำหน้าที่วางแผนและออกคำสั้ง
ส่วนต่อมาอยู่ที่ระบบประสาทซึ่งหลักทำหน้าที่ส่งคำสั่งไปยังส่วนต่างๆ
และอีกส่วนอยู่ที่กล้ามเนื้อ ทำให้ทั้งสามส่วนมีความคิดเป็นของตัวเอง ทั้งสามส่วนทำงานและอยู่ร่วมกัน โดยหาอาหารจากการล่าสัตย์อื่น
มียุคหนึ่ง อาหารที่หาได้เริ่มไม่เพียงพอ เนื่องจากอาหารมีปริมาณลดลงการจับสัตย์ก็ยากมากขึ้น
จนวันนึง ขณะที่ลิงกำลังขว้างหอกเพื่อจะจับกวางตัวนึง
สมองได้ทำการคำนวณความแรงและมุม ส่งให้ระบบประสาท ระบบประสาดเกิดตื่นเต้นมากไป เลยส่งคำสั่งต่อให้กล้ามเนื้อช้าลงเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อทำงานพลาดโดยขว้างหอกโดยออกแรงตกไป 0.5 มิลลินิวตัน
ผลก็คือมื้อนั้นลิงก็ไม่สามารถจับกวางได้ อดอาหารไปอีกมื้อหนึ่ง
“ตอนนี้ข้ารับสารอาหารไม่พอแล้วนะ” กล้ามเนื้อบ่นหลังกลับมาที่ถ้ำ
“ยังจะมาพูดอีก เมื้อกี้นี้ ถ้าแกไม่ออกแรงน้อยไป หอกก็คงเสียบกลางหัวกวางพอดี”
“ก็ข้าได้รับพลังไม่พอ แล้วเจ้าหล่ะมีหน้าที่คิด แต่ทำไมไม่คิดเพื่อเรื้องนี้บ้าง”
“ก็แกไม่ได้บอกข้านิว่าไม่มีแรง ข้าจะไปรู้ได้ไง”
“แกได้รับอาหารมากที่สุดเลยนะแค่นี้คิดไม่ได้เหรอ น่าผิดหวังจริงๆ”
สมองกับกล้ามเนื้อเริ่มทะเลาะกันรุนแรง
“อย่าใช้อารมณ์สิมีเหตุผลกันหน่อยคุยกันดีๆ” ประสาทว่า
“แล้วที่เจ้าหล่ะส่งคำสั่งช้า” สมองโต้
“ถึงข้าจะข้วางพลาดไป แต่ถ้าทำเร็วกว่านี้ก็ยังน่าจะโดนหล่ะ” กล้ามเนื้อเสริม
ร่างกายของลิงทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนกล้ามเนื้อเริ่มทนไม่ได้ บังคับแขนตัวเองกำลังจะตีไปที่สมอง
พอดีมี ลิงอีกสายพันธ์ผ่านมาพอดี สมองจึงเสนอให้คนนอกเข้ามาช่วยตัดสิน
สมองก็เล่าเรื่องราวและเหตุผลให้ลิงอีกตัวฟัง
พอเล่าจบลิงตัวนั้นก็ชี้ไปที่หน้าของผู้ตั้งคำถาม
แล้วตอบว่า “แก”
เหตุการณ์ตอนนี้มีอยู่สองทษฤฎี ที่อธิบายว่าทำไมลิง สามส่วน จึงหายไปจากโลก
1 ทฤษฎีแรกมีอยู่ว่า
เมื่อส่วนกล้ามเนื้อได้ฟังคำตอบแล้ว ก็คิดว่าลิงอีกตัวบอกว่าส่วนสมองผิดจึงทำร้ายสมอง ลิงตัวอื่นๆในสายพันธ์นี้รู้เรื่อง ส่วนต่างๆก็เริ่มแบ่งกลุ่ม และทะเลาะกัน จนในที่สุดลิงไม่สามารถคุมตัวเองได้ และสูญพันธ์ไปในที่สุด
2 อีกทฤษฎีนึงมีอยู่ว่า
เมื่อลิงได้ยินคำตอบคำตอบแล้ว ก็รู้สึกโกรธขึ้นมาพร้อมกัน เพราะโดนกล่าวหาว่าตนผิด จึงร่วมใจกันหยิบหอกแทงลิงอีกตัวตายและกินเป็นอาหาร และต่อมาลิง b เกิดวิวัฒนาการเพื่อปรับลดความขัดแย้งในร่างกายลง จนกลายมาเป็นสายพันธ์บรรพบุรษของมนุษย์ในปัจจุบัน
ศาสตราจารย์ฟาเกะยังเล่าต่ออีกว่า ล่าสุดพบหลักฐานว่าลิงสามส่วนนั้นยังมีอีกส่วนที่มีสมองแยกออกมานั้นคือส่วนกระดูก แต่ส่วนกระดูกมีปริมาณสมองน้อยมาก จึงไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการออกความคิดเห็น
