มีโอกาสได้ดูอนิเมชัน เรื่อง “Imagining the Tenth Dimension”
ทำให้นึกไอเดียเปรียบเทียบได้อย่างหนึ่ง
ก่อนอื่นต้องให้ชินจิตนาการณ์ถึงสัตว์ในสองมิติก่อน เราจะเรียกมันว่า มนุษย์ตัวแบน
ข้อจำกัดของมนุษย์แบนคือต้องมีลำตัวติดกันเป็นก่อนเดียว ทำให้มันไม่สามารถมีระบบทางเดินอาหารได้เพราะทางเดินอาหารจะแบ่งตัวมันเป็นสองซีก
คำถามที่น่าสนใจเกี่ยวกับมนุษย์ตัวแบนก็คือ
ทางหนึ่งก็คือเรากำหนดระนาบหนึ่งที่ตัดผ่านตัวมนุษย์ แล้วโยนส่วนที่อยู่บนระนามไปบน โลกของมนุษย์ตัวแบนผลก็คือมันจะเห็นมนุษย์เป็นภาพตัด
ส่วนอีกทางคือเราโปรเจคมนุษย์ลงไปบนโลกของมนุษย์ตัวแบน ซึ่งจะทำให้มันเห็นเราเป็นรูปถ่ายใบนึง
คราวนี้ลองมาจินตนาการณ์ถึงสัตว์ในสี่มิติดูบ้าง
มิติที่สี่ในกรณีคือเวลา เราอาจจินตนาการณ์สัตว์ในสี่มิตินี้ เป็นมนุษย์ที่นำทุกช่วงเวลาตั้งแต่เกิดจนตายมาต่อกัน
กลายเป็นมนุษย์งู มนุษย์งูมองเห็นกันเองโดยรู้ความเป็นไปตั้งแต่ต้นจนจบ มันจะเห็นจุดจบของเพื่อนของมันว่าจะตายอย่างไร ณ ขณะหนึ่งและเมื่อมันเลือกตัดสินใจทำอะไรบางสิ่ง มนุษย์งูทั้งตัวนั้นก็จะเปลี่ยนรูปร่างไป
เช่นกันกันกับมนุษย์ตัวแบน เวลาเรามองสัตว์ในสี่มิติอย่างมนุษย์งู ก็สามารถมองได้สองแบบ
โดยทั่วไปเราจะมองเห็นเป็นภาคตัดของมนุษย์งู นั้นคือเราเห็นเฉพาะปัจจุบันของเราเท่านั้น
แต่บ่อยครั้ง เราก็สามารถมองเป็นรูปโปรเจคชั่นของสัตว์สี่มิติได้ ทำให้เราสามารถเลือกตัดสินใจไดเพื่อให้ได้สิ่งที่เราต้องการในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตามรูปที่เกิดจากการโปรเจคชั่นนั้นก็มีส่วนที่ถูกบังไม่สามารถมองเห็นได้ และยิ่งส่วนที่ลึกลงไปก็ยิ่งถูกเงาบังมากยิ่งขึ้น
มนุษย์มีความสามารถในการทำนาย เราศึกษาและทำความเข้าใจถึงขีดความสามารถนี้ อย่างไรก็ตามมนุษย์เคยชินและชอบที่จะมองแบบภาคตัดมากกว่า
เป็นสิ่งดีที่เราไม่รู้อนาคต มันทำให้เรายังเป็นเราอยู่
คงไม่มีใครที่ชอบทำตัวเป็นโปรแกรมที่ถูกกำหนดอินพุตไว้แล้วหรอกจริงไหม?
image from [http://www.madsci.org/~lynn/VH/sagittal.html]
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น